// API callback
related_results_labels_thumbs({"version":"1.0","encoding":"UTF-8","feed":{"xmlns":"http://www.w3.org/2005/Atom","xmlns$openSearch":"http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/","xmlns$blogger":"http://schemas.google.com/blogger/2008","xmlns$georss":"http://www.georss.org/georss","xmlns$gd":"http://schemas.google.com/g/2005","xmlns$thr":"http://purl.org/syndication/thread/1.0","id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467"},"updated":{"$t":"2023-06-16T00:46:35.407+10:00"},"category":[{"term":"خودشناسی"},{"term":"توهم"},{"term":"هویت فکری"},{"term":"ذهن"},{"term":"زندگی"},{"term":"جامعه"},{"term":"اعتباریات"},{"term":"شناخت"},{"term":"جملات قصار"},{"term":"سؤال"},{"term":"خوشبختی"},{"term":"واقع‌بینی"},{"term":"آینده"},{"term":"خودباختگی"},{"term":"جهل"},{"term":"دروغ"},{"term":"فریب"},{"term":"عادت"},{"term":"شخصیت"},{"term":"فطرت"},{"term":"مولوی"},{"term":"تخدیر"},{"term":"ترس"},{"term":"تضاد"},{"term":"خرد"},{"term":"زمان‌مندی"},{"term":"عشق"},{"term":"لفظ‌مندی"},{"term":"اضطراب"},{"term":"حقیقت"},{"term":"شعر"},{"term":"مذهب"},{"term":"دین"},{"term":"وحدت"},{"term":"بیگانگی"},{"term":"خشم"},{"term":"نمایش"},{"term":"پوچی"},{"term":"همگونی"},{"term":"گذشته"},{"term":"یگانگی"},{"term":"اختلاف"},{"term":"دانش"},{"term":"ویدیو"},{"term":"جزئی‌نگری"},{"term":"جنگ"},{"term":"فلسفه"},{"term":"مقایسه"},{"term":"اجبار"},{"term":"انطباق"},{"term":"احساس"},{"term":"انرژی"},{"term":"ثروت"},{"term":"دوگانگی"},{"term":"صدا"},{"term":"صلح"},{"term":"عدم"},{"term":"قضاوت"},{"term":"اعتیاد"},{"term":"تعلق"},{"term":"مرگ"},{"term":"حیرانی"},{"term":"زیرکی"},{"term":"نیستی"}],"title":{"type":"text","$t":"وبلاگ محمدجعفر مصفا"},"subtitle":{"type":"html","$t":"وبلاگ محمدجعفر مصفا نویسنده کتابهای خودشناسی و عرفان"},"link":[{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#feed","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/feeds\/posts\/default"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/-\/%D8%B4%D8%B9%D8%B1?alt=json-in-script\u0026max-results=6"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/search\/label\/%D8%B4%D8%B9%D8%B1"},{"rel":"hub","href":"http://pubsubhubbub.appspot.com/"},{"rel":"next","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/-\/%D8%B4%D8%B9%D8%B1\/-\/%D8%B4%D8%B9%D8%B1?alt=json-in-script\u0026start-index=7\u0026max-results=6"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}],"generator":{"version":"7.00","uri":"http://www.blogger.com","$t":"Blogger"},"openSearch$totalResults":{"$t":"11"},"openSearch$startIndex":{"$t":"1"},"openSearch$itemsPerPage":{"$t":"6"},"entry":[{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467.post-3548864977117794568"},"published":{"$t":"2012-09-28T02:00:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2012-09-28T02:00:04.506+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اختلاف"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اعتباریات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"توهم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"جهل"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حقیقت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"لفظ‌مندی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولوی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"واقع‌بینی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"وحدت"}],"title":{"type":"text","$t":"لفظ و معنی"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u0026nbsp; «اختلاف خلق از نام اوفتاد \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp;\u003Cspan class=\"Apple-tab-span\" style=\"white-space: pre;\"\u003E \u003C\/span\u003Eچون به معنا رفت آسان اوفتاد»\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این هشدار فراگیر، پر معنا، قابل تعمق و قابل تأملی است. لابد می‌دانید كه این تمثیل و تشبیه را مولوی در رابطه با چهار نفری آورده است كه همه \u0026nbsp;انگور می‌خواستند؛ ولی چون هر یك آنرا با لفظی متفاوت بیان می‌كردند، بینشان اختلاف افتاد ـ یكی گفت من انگور می‌خواهم، دیگری گفت من عنب می‌خواهم، دیگری گفت من استافیل می‌خواهم؛ چهارمی هم لفظی متفاوت با همهٔ آنها به كار برد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp; یك شخص خردمند كه حرف‌های آنها را می‌شنید و پی به علت اختلافشان برد، پول همه را گرفت؛ انگور خرید و بینشان قسمت كرد ـ و همه از اینكه میوهٔ مورد علاقه‌شان را گرفته‌اند؛ خشنود و راضی شدند؛ و اختلاف از میانشان برخاست.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;الفاظ ـ بدون توجه به معنا و محتوای آن ـ نه فقط اسباب اختلاف و چندگانگی می‌شود؛ بلكه ذهن را در تیرگی عجیبی فرو می‌برد!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=332\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/3548864977117794568"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/3548864977117794568"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/09\/meaning.html","title":"لفظ و معنی"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467.post-4156439998817897525"},"published":{"$t":"2012-08-31T02:00:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2012-08-31T02:00:06.612+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اعتباریات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"انرژی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"توهم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حقیقت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"دین"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سؤال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شخصیت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شناخت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عدم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عشق"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"فطرت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مذهب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولوی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"وحدت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"یگانگی"}],"title":{"type":"text","$t":"شعلهٔ عشق"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;می‌دانی چرا مولوی می‌فرماید:\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\nآن عصاكش كه گزیدی در سفر \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp;\u0026nbsp;\u003Cspan class=\"Apple-tab-span\" style=\"white-space: pre;\"\u003E \u003C\/span\u003Eخود بدان كو هست از تو كورتر\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; برای این است كه او ـ كه «عصاكش» ـ آئین و قانونی را برای رفع پدیده‌ای بر تو عرضه می‌كند كه چیزی جز توهم نیست. و كسی كه برای رفع یك «لاشیئی» توهمی روشی را بر تو عرضه می‌كند، از تو كورتر است! آخر پسرجان، برای رفع و زوال چیزی كه «لاچیز» است؛ «لاشیئی» است؛ وهم و خیال است؛ چه آیین و سیستمی لازم می‌آید ـ كافی است تو «خود» توهمی را به ذاتی غیرمتعین تسلیم نمایی! در این تسلیم است كه ـ چون قیاس از نگرش تو حذف شده است ـ یك «لاشیئی» توهمی دیگر وجود ندارد!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;و آیا به حكمت و ظرافت این بعد از برخورد قرآن و اسلام با مسألهٔ انسان توجه داری كه در آن اصول و كلیدهای رهایی همه مبتنی بر نگرش منفی است؟! وقتی مسأله تو «هیچ» است؛ وقتی واقعیتی جز خیال ندارد، آیا برای رهایی از آن جز نگرش نفی، جز نگرش به قول مولوی «لا»، «عدم» و «احتما» هیچ نگرش دیگری هست كه مبتنی بر تناسب علت و معلول یا تناسب پاسخ به چالش باشد؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;و آیا اصول نهفته در محتوای پیام‌ها و اشارات قرآن ـ مخصوصاً آنچه در آیه‌های نماز آمده ـ همه در خود پیام «احتما» ندارند؟! تجربهٔ وحدت و «لااله الا الله»، یعنی برون شدن ذهن از جزییات متعین؛ و اتصال به وحدتی بی وصف و نشان!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بزرگی‌ای كه در نماز مطرح است («الله اكبر») از نوع بزرگی‌ای نیست كه ذهن عادت كرده به تعینات آن را متصور می‌شود. این «بزرگی» برون از هر نوع بزرگی است؛ این بزرگی ورای بزرگی است! و این یعنی برون شدن ذهن از تعین!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در مجموع هدف قرآن باز پس‌گرفتن زواید توهمی عارض و تحمیل شده بر ذهن تو است.\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تصور ما این است كه اسلام و قرآن به انسان ایمان می‌دهد. (و این نوعی برخورد مثبت است ـ عكس نفی و احتما است!) ولی تصور ما از ایمان جز آن است كه هدف قرآن است! می‌دانی، ایمان هم‌اكنون در تو هست! چیزی كه هست خاكستر توهمات و خیالات آن را ـ ایمان را، كه حكم شعله را دارد ـ پوشانده‌اند! و اكنون منظور از ایجاد ایمان در تو، رفع آن خاكستر است! وقتی خاكستر رفع شد، ایمان شعله‌ور می‌گردد؛ و روح گرفته، ملول و تیرهٔ تو را روشن می‌كند!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=330\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/4156439998817897525"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/4156439998817897525"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/08\/faith.html","title":"شعلهٔ عشق"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467.post-2985575851313205472"},"published":{"$t":"2012-08-15T02:00:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2012-08-15T07:05:57.156+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"آینده"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اضطراب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اعتباریات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اعتیاد"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تخدیر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"جامعه"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خوشبختی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شخصیت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"فریب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولوی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"هویت فکری"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"پوچی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"گذشته"}],"title":{"type":"text","$t":"اعتیاد"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;متن زیر خلاصه‌برداری و گزیده‌ای از بخشی از سخنان محمدجعفر مصفا در \u003Ca href=\"http:\/\/www.mossaffa.com\/2010\/08\/spring1382.html\"\u003Eجلسات بهار سال\u0026nbsp;۱۳۸٢\u003C\/a\u003E است دربارهٔ اعتیاد، مواد مخدر و افیون.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;سایت محمدجعفر مصفا از دوست عزیز، داود، برای تهیهٔ این گزیده و خلاصه‌نویسی قدردانی می‌کند. فایل‌های صوتی مرتبط با این خلاصه‌برداری را در انتهای این مطلب می‌توانید گوش کرده و یا دریافت کنید.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n---\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eاعتیاد\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از حالت های انسان هویت فکری (انسان دور افتاده از فطرت و اصالت انسانی خویش)، این است که به دلیل \u003Cb\u003Eملامت کردن خودش\u003C\/b\u003E، هیچ گاه حالت روحی خود را به آن صورتی که هست قبول ندارد و می خواهد آن را به حالت دیگری تبدیل کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ما هر روز صبح که از خواب بیدار می شویم، به چه دلیل به دنبال چیزهایی هستیم که گمان می کنیم باید آن ها را به دست بیاوریم؟\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;به دلیل ملامت و پایین آمدن روحیه، می خواهیم از این حالتی که به ما دست می دهد ــ یعنی نپذیرفتن حالت روحی فعلی مان ــ فرار کنیم و این فرار همیشه در ما وجود دارد. صبح، بعد از بیدار شدن از خواب، قوی ترین محرک ما برای ارتباطات و رفتارهایمان این است که از حالت فعلی ای که داریم فرار کنیم، هیچ وقت حالت مان را قبول نداریم... اما اگر ما حالت روحی خود را بپذیریم، دیگر به دنبال این نخواهیم بود که آن را تبدیل به حالت دیگری کنیم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من ــ انسانی که حالت روحی خود را نمی پذیرم ــ شنیده ام که مصرف مادۀ مخدر \"تریاک\"، نشئه ای (حالت لذت و فرح آمیخته به رخوت و سُستی) با خود به همراه دارد و حالت انسان را عوض می کند و به دلیل اینکه به دنبال تغییر حالت روحی خود هستم، به سراغ تریاک می روم و مدتی یک بَست یا دو بَست تریاک را تجربه می کنم. بعد از مصرف متوجه می شوم که حالت پایین بودن روحیه ام را مقداری بالا برده است، به این سبب که تریاک در انسان به طور عجیبی انرژی ایجاد می کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من امروز دو بست تریاک کشیده ام، انرژی خوبی در من ایجاد شده و نشئه شده ام، اما...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u003Cb\u003E\u0026nbsp;اما فردا دو عامل وجود دارد:\u003C\/b\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یک عامل، \u003Cb\u003E\"حالت اندوه و پایین بودن روحیه\"\u003C\/b\u003E است که انسان می خواهد از آن حالت فرار کند. من روحیه ام پایین است و چون شنیده ام که تریاک روحیه را بالا می برد، آن را تجربه می کنم و مقدار زیادی انرژی در من ایجاد می شود. امروز، مقداری از آن انرژی که دیروز در من ایجاد شده، از قبل مصرف شده است، یعنی مقداری انرژی کاذب در من ایجاد شده که امروز اُفت می کند و این اُفتِ انرژی، همان حالتی است که به آن \"خُماری\" می گویند. به عبارت دیگر من دیروز انرژی ها را از طریق تحریک افیون مصرف کرده ام و امروز دیگر انرژی ندارم، در نتیجه دچار حالت خُماری می شوم. به همین دلیل دوباره تجربه می کنم و دوباره به تریاک پناه می برم، و می بینم درست است که امروز هم انرژی دیروز را در من ایجاد کرده است، ولی نشئۀ دیروز را ندارد، زیرا به هر حال مقداری از انرژی های من از قبل مصرف شده است، بنابراین برای جبران این انرژیِ مصرف شده، دو بست تریاک را می کنم سه بست، فردا سه بست را چهار بست می کنم و مقدار مصرف تریاک را بیشتر می کنم و روز به روز بیشتر در این باتلاق فرو می روم!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از عوامل اعتیاد، همین جریان است که انسان می خواهد از حالت اندوه و پایین بودن روحیه فرار کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;عامل دیگرِِ پناه بردن به افیون، \u003Cb\u003E\"زمان\"\u003C\/b\u003E است، زمان آینده...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;هویت فکری (هویت خیالی) پدیده ای است که همیشه ناقص و معلق است. به عنوان مثال من چند کتاب نوشته ام، اما فکر می کنم به شُهرت فلان نویسندۀ جهانی نرسیده ام و باید آن شهرت را کسب کنم، و آن شهرت چیزی است که در آینده باید حاصل کنم، ولی تجربه کرده ام که آینده هیچ وقت برایم رضایت بخش نبوده است و به هر مقام و شهرتی که رسیده ام، باز هم قانع نشده ام و احساس می کنم روحیه ام پایین است و هنوز به آن چیزی که باید نرسیده ام! در واقع این همان حالتی است که در آن انسان هویت فکری، هرگز وضعیتی که در زمانِ حال دارد را نمی پذیرد و نفس، همیشه وعدۀ آینده و رسیدن به خواسته ها را \u0026nbsp;در آینده می دهد. وعدۀ نفس پوچ و دروغین است و مُدام انسان را در آرزوی \u003Cb\u003E\"چیزی شدن\"\u003C\/b\u003E و \u003Cb\u003E\"خواستن\"\u003C\/b\u003E قرار می دهد، به همین دلیل او هرگز از زمانِ حال رضایت ندارد و حسرت آینده را می خورد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بنابراین زمان برای من دو بُعد دارد، دو بُعد متضاد. یکی اینکه تمام امیدهای من در زمان هست و دیگری اینکه به طور عجیبی از زمان وحشت دارم!! من از اینکه، صبح تا غروب را چگونه بگذرانم وحشت دارم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر مدتی تنها قرار بگیرید، هیچ کاری نداشته باشید، کسی اطرافتان نباشد تا با او صحبت کنید و تصمیم بگیرید با خودتان خلوت کنید، می بینید که این تنهایی تا چه اندازه برایتان سخت است! زیرا باید از زمان بگذرید، یعنی من در این مدت تنهایی، احساس خلأ در وجودم دارم و در این فکر هستم که این مدت تنهایی را چگونه طی کنم. به همین دلیل وحشت دارم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ما وقتی کسی را نداریم تا با او صحبت کنیم، آرام نمی گیریم و خودمان با خودمان صحبت می کنیم. یکی از دلایل آن این است که می خواهیم از این زمان و از این خلأ بگذریم. در واقع ما نمی توانیم یک ساعت و دو ساعتِ آینده را آرام و بدون اندیشه طی کنیم و به دنبال عاملی هستیم تا نفهمیم این یکی دو ساعت چگونه گذشت و \"افیون\" چنین نقشی را دارد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;منِ انسانی که از یک ساعت آینده ام و اینکه چگونه این یک ساعت را بگذرانم و چگونه صبحم را به شب برسانم وحشت دارم، چون به دنبال عامل تخدیر کُننده برای طی کردن این زمان هستم، ناگهان به خودم می آیم و می بینم در جمعی معتاد نشسته ام و گروهی هستند که انرژی اضافه پیدا کرده اند ــ در واقع انرژی را از قبل مصرف کرده اند ــ و سر حال هستند و گمان می کنم با مصرف تریاک می توانم وحشت خود را از زمان از بین ببرم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر توجه کرده باشید، کسانی که با هم پای مَنقَل در حال تریاک کشی هستند، به این علت که انرژِی در آنها زیاد شده است، به طور عجیبی به حرف می آیند و مقدار زیادی فعال می شوند. یک مقدار آرمانی و تخیلی فکر می کنند و از واقعیت زندگی دور هستند، یعنی اینکه منِ انسانی که در حالت عادی خودم را با فلان نویسنده مقایسه می کنم و گمان می کنم به جایی نرسیدم، در حالت نشئگی فکر می کنم می توانم کتابی بنویسم که شهرتی بسیار بیشتر از کتاب فلان نویسنده به دست آورد. در نتیجه میلی در من به استمرار وضعیتی وجود دارد که مرا در غفلت و حالتی فرو می برد که از یک طرف نمی دانم زمان چگونه گذشت، و از طرفی دیگر آن حالت عادیِ من که سراسر یأس بوده ــ به این خاطر که یک عمر دویدم و دیدم آن کتاب ایده آلم نوشته نشده ــ را به حالتی تغییر می دهد که در آن انرژی فوق العاده ای در خودم احساس می کنم و گمان می کنم که در آینده آن کتاب ایده آلی را خواهم نوشت.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من این حالت ها را در پدرم می دیدم. او روزی سه وعده تریاک می کشید و در فقر عجیبی زندگی می کرد. ما بچه ها هم کشف کرده بودیم که هنگامی که در حالت تریاک کشی و نشئگی است از او چیزی بخواهیم، می گفتیم برای ما شلوار بخر، کُت بخر و او هم می گفت حتماً می خرم، یک دوچرخه هم می خرم، نان نداشتیم بخوریم و او می گفت برایتان دوچرخه هم می خرم... ولی به ما دروغ نمی گفت، چون انسان، زمانی که تریاک می کشد، خیال می کند می تواند کوه ها را تکان بدهد، زیرا انرژِی زیادی در خود احساس می کند، ولی فردا به دنبال حالت خماری ــ که هیچ تجربه ای بدتر و وخیم تر از تجربۀ خماری نیست ــ یأس عجیبی به انسان دست می دهد، انسان احساس می کند که انگار دنیا پوچ است و به آخر رسیده!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در نتیجه برای فرار از این یأس، فرد معتاد رفته رفته، آلوده تر و آلوده تر می شود...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسان تریاکی جرأت نمی کند به جوانب و واقعیت های زندگی اش نگاه کند، سراسرِ زندگیِ یک انسان تریاکی، خیالات واهی و پوچ، و رنج و درد است. \u003Cb\u003Eاصلاً بعد از اعتیاد، انگار انسان فقط یک کار برای انجام دادن دارد و آن مَنقَل است، به هیچ چیز نمی اندیشد جز مَنقَل!!\u003C\/b\u003E فکرهای ایده آلی و آرمانی دارد، اما هرگز عمل نمی کند و این فکرها در حد خیال پردازی باقی می مانند! از صبح تا شب به این فکر می کند که چه ها خواهد کرد، ولی در واقع فقط پای منقل بوده و تعریف های پوچ و سخنان بیهودۀ پای منقل!!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;مصیبتی بزرگتر از این که انسان، لحظات زندگی اش را این گونه در توهم و خیال و آلودگی بگذراند؟!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من فکر می کنم بدبخت ترین موجودی که وجود دارد انسان تریاکی است...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی ملامت وجود داشته باشد و روحیۀ انسان پایین باشد، به هر چیزی که پناه ببرد، نقش تریاک را دارد. مثلاً اگر من با روحیۀ پایین، شروع به نوشتن کتابی کنم یا به سراغ خواندن کتابی مشهور بروم، ماهیت این کار و انگیزۀ نهفته در پشت نوشتن این کتاب و خواندن آن کتاب، مانند این است که به تریاک پناه برده ام، اصولاً مورد و موردگرایی هیچ دردی را دوا نمی کند، باید ملامت در انسان متوقف شود تا اندوه تبدیل به شوق و شورِ درونی و خود به خودی و طبیعی شود تا انسان از وسایل تخدیر کننده که می تواند تریاک یا حتی کتاب باشد، دست بردارد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تا زمانی که ملامت و به دنبال آن اندوه وجود دارد، هیچ چیزی علاج درد انسان نیست و انسان به هر کاری متوسل شود، باز هم درون او اندوهی وجود دارد و شادی هایش موقتی و وابسته به عوامل برونی است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در ساختمان هویت فکری، ملامت و نتیجتاً اندوه، نقش اساسی دارند. جامعه (اصل انطباق) به عمد، تاکتیک ملامت را ابداع و به فرد تحمیل کرده و اندیشۀ مقایسه و موفقیت را هم پشت آن گذاشته است تا فرد همیشه در حالت اندوه باشد و بهانه ای برای دویدن داشته باشد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دویدن به دنبال چه چیزی؟!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;به دنبال ارزش ها. به دنبال ارزش هایی که چیزی جز توهم و تحمیل جامعه نیستند، چیزی جز سراب نیستند و انسان هویت فکری برای تخدیر حالت ملالت خود، به دنبال این ارزش های پوچ می دود، ولی در واقع ارزش برایش مطرح نیست، بلکه جامعه به عمد حالت ملامت را به او تحمیل کرده که یک وضعیت درنده داشته باشد، تا به این وسیله، ارزش های موجود در جامعه پا برجا باشند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در واقع انسان تریاکی و در کل انسان هویت فکری، \u003Cb\u003Eقربانی خواسته های پلید جامعه\u003C\/b\u003E است و تصور می کند که ارزش ها واقعاً وجود دارند، به همین سبب سعی می کند از هر راهی حتی به بهای نابودی خودش، این ارزش ها را کسب کند، در حالی که واقعیتِ امر این گونه نیست، این ارزش ها ساخته و پرداختۀ جامعه هستند و وجود خارجی ندارند!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ما تا زمانی که خود را ملامت می کنیم، همیشه در رنج هستیم و این رنج دائماً در انسان هویت فکری وجود دارد. اگر من همین حالا اسیر اندوه و ملامت نباشم، اگر رفتارهایم را ملامت نکنم و به سوی تشخُص ندوم، رنج هم خود به خود از بین می رود و دیگر انگیزه و کششی برای دویدن ندارم، در نتیجه هویت فکری متوقف می شود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما تا زمانی که ملامت وجود دارد، امکان ندارد که انسان، شادیِ طبیعی، عمیق، پایدار و طولانی را تجربه کند و شادی به طور موقت و کاذب خواهد بود. مثلاً من کتابی می نویسم و شما مرا تحسین می کنید و من احساس شاد بودن می کنم، اما این شادیِ ناشی از تحسین، موقتی است و بعد از مدتی دوباره دچار اندوه می شوم و باید باز هم عاملی بیرونی وجود داشته باشد تا من احساس شادی و خوشحالی کنم، به عبارت دقیق تر، \u003Cb\u003Eشاد بودنِ من به صورت خودجوش و طبیعی و از درون نیست.\u003C\/b\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کسانی که در مورد چگونگی رفع افسردگی و اندوه و رنج و ملالت و مانند این ها کتاب می نویسند، به این موضوع بسیار مهم توجه ندارند که تا زمانی که جامعه مقایسه را پیش پای انسان گذاشته است، با این هدف که من خودم را ملامت کنم و از حقارت به سوی تشخص بروم، محال است که افسردگی پا بر جا نباشد و انسان شادمانی حقیقی را تجربه کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دلیل اینکه من مسئلۀ تریاک را بعنوان یک بلیّۀ اجتماعی مطرح می کنم این است که جدا از نقش تخدیر کُنندگی، به طور عجیبی ساختار اُرگانیسم را مختل می کند. تریاک همانگونه که ظاهر و جسم انسان را از حالت طبیعی خارج می کند، درونِ انسان را هم زشت و آلوده می کند، وجود آدم را مُچاله، لاقید، سهل انگار و اصولاً بی انرژی می کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;مخرب ترین وسیلۀ تخدیر برای کسانی که در خط خودشناسی هستند، تریاک است. زیرا انسانِ تریاکی انرژی امروز را مصرف می کند و فردا انرژی ندارد، بنابراین بی حال و بی رَمَق می افتد و هیچ کاری نمی کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;هر چیزی که نظم طبیعی اُرگانیسم را به هم بزند، مثلاً از طریق ایجاد شَعَفی که با یک وسیلۀ برونی است، انسان را نسبت به اندوهی که نتیجۀ ملامت است، غافل می کند و آن شعف، اولاً سطحی و موقتی و دوماً کاذب است. کاذب به این معنا که من انرژی ای که باید به طور طبیعی داشته باشم را امروز مصرف می کنم و فردا کمبود انرژی دارم. مثلاً کسانی که مشروب مصرف می کنند نیز مانند تریاک کش ها معتاد می شوند، امروز مصرف می کنند و انرژی زیادی درون شان ایجاد می شود، اما فردا کمبود انرژی پیدا می کنند، بنابراین دوباره پناه می برند به مصرف آن مخدر...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;عوامل برونی که در انسان ایجاد شعف می کنند، مانند مصرف تریاک و مشروب، به انسان حالت سرمستیِ موقتی ای می دهند که انسان از اندوهِ عمیق خود که نتیجۀ ملامت است بی خبر می ماند و به فکر ریشه یابی و ریشه کن کردن این اندوه نمی افتد تا از خود بپرسد که این اندوه ناشی از چیست؟! \u003Cb\u003Eمن باید خودم برای خودم کافی باشم و وابسته به تحسین دیگران نباشم، احساس نشاط در من نباید به واسطۀ این تحسین ها و عوامل بیرونی باشد، من باید از درون شاد باشم.\u003C\/b\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این تحسین و کف زدن ها در من نسبت به اندوهی که نتیجۀ ملامت است، حالت غفلت ایجاد می کند!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کسی که برادرش، پدرش یا شوهرش معتاد به تریاک است، معمولاً اولین کاری که می کند و به گمان خودش هم درست است، این است که سعی می کند فرد معتاد را ملامت نکند، به عنوان مثال بسیاری از زن ها که می دانند شوهرشان معتاد است، عمداً به روی فرد معتاد نمی آورند و طوری وانمود می کنند که انگار از این مسئله با خبر نیستند تا او همیشه در دلهره باشد. در نتیجه فرد معتاد، یک روز اینجا و یک روز آنجا به صورت پنهانی مصرف می کند و اضطرابش هم بیشتر می شود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی انسان کاری را به صورت پنهانی انجام می دهد، این پنهانی انجام دادن، درون او نوعی اضطراب و احساس گناه ایجاد می کند، مثلاً آقایی می گفت به محض اینکه همسرم از منزل بیرون می رفت، نمی دانم چرا احساس می کردم میل دارم منقل روشن کنم... چرا که در کار پنهانی انجام دادن نوعی دهن کجی و کوباندن طرفِ مقابل وجود دارد، نوعی فریب وجود دارد. اما اگر با فرد معتاد طوری برخورد شود تا بداند که از اعتیاد او با خبر هستید، این اضطراب و میل به کارِ پنهانی در او از بین می رود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بنابراین کاری که به صورت پنهانی انجام می شود، دارای دو بُعد است:\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یک بُعد آن این است که به انسان یک نوع احساس لذت می دهد، و بُعد دیگر این است که به او احساس گناه می دهد و احساس گناه در انسان اضطراب ایجاد می کند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خدا می داند که ما انسان ها چقدر احساسات پنهانی داریم!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تصور اشتباهی که در مورد مصرف تریاک شایع شده است، این است که مصرف مواد افیونی به انسان خلاقیت می دهد. به یک معنا یک نوع خلاقیت می دهد، اما خلاقیتی کاذب و هپروتی! و در هر حال به فرض اینکه مصرف تریاک به انسان خلاقیت بدهد، چه لزومی دارد که من وجودم را با این مادۀ شیطانی نابود کنم، برای اینکه توجه دیگران را به خود جلب کنم و مثلاً شعر زیبایی بگویم؟! این کار به دور از عقل است که در ازای از دست دادن زندگی ام، دیگران مرا تشویق و تحسین کنند، در واقع خودم را نابود کرده ام. مانند شاعری که در جوانی و تا حدود سن چهل سالگی شعرهای زیبایی می سرود، اما در آخر عمر و سن شصت و سه سالگی که به شدت تریاک مصرف می کرد، آن شعرهای زیبا به شعرهایی بی مایه و بی محتوا تبدیل شدند، حتی خود او هم به این موضوع اعتراف کرده بود که بعد از مصرف تریاک اُفت کرده است... در واقع تریاک به انسان خلاقیت نمی دهد، بلکه خلاقیت را از انسان می گیرد و او را نابود می سازد. اگر قرار است خلاقیتی باشد، باید حالت طبیعی خودش را داشته باشد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;برداشت اشتباه دیگر این است که مصرف تریاک در انسان حالت معنوی ایجاد می کند، اما باید آگاه باشید که این حالت به هیچ وجه حالت معنوی نیست، بلکه حالت نشئه است!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسانی که تریاک مصرف می کند، حساسیت عجیبی پیدا می کند و به شدت عصبی و ضعیف می شود، طوری که اگر کسی از او کوچکترین چیزی یا کاری را بخواهد، عصبی می شود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حالت نشئگی تریاک هم دو بُعد دارد، هم حساسیت ایجاد می کند و هم ترس و اضطراب. تریاک، ترسی در فرد معتاد ایجاد می کند که به او امیدِ واهی و تخیلی می دهد. من در حالت عادی ممکن است فکر کنم که نمی توانم از عهدۀ مخارج فرزندم بر آیم، ولی زمانی که تریاک کشیده ام، فکر می کنم که چه خواهد شد!! پنجاه هزار دلار به دست خواهم آورد، برای بچه ام ماشین می خرم و... ولی فردا که خمار می مانم و اُفت انرژی دارم، احساس می کنم دنیا به آخر رسیده است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\u003Cb\u003Eواقعاًَ هیچ دردی، هیچ ترسی و هیچ یأسی بدتر از درد و یأس خماری نیست!!\u003C\/b\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ریاضی دانی معروف را می شناختم که می گفت \"ما به عرض زندگی نگاه می کنیم، نه به طول زندگی!\"، منظورش این بود که من که تریاک مصرف می کنم، ترجیح می دهم به جای 90 سال، 60 سال زندگی کنم، ولی این 60 سال را در شادی و شعف و بی خبری بگذرانم. در حالی که این نوع زندگی، در واقع تمام اِدبار و بدبختی است و شادیِ موجود در این نوع زندگی فقط یک دلخوشی و تصوری از شاد بودن است! به همین دلیل انسان های تریاکی برای اینکه دیگران را هم معتاد کنند، به روی خودشان و دیگران نمی آورند که چه وخامتی در تریاک کشیدن نهفته است! و این مصداقِ همان عقل جزیی است که انسان تریاکی گمان می برد، حالتی که با مصرف تریاک در او ایجاد می شود، حالت شادمانی، بی خبری، معنویت و هنر است، اما هرگز چنین نیست.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تریاک عمر انسان را حداقل 15 تا 20 سال کاهش می دهد، پدر من در سن شصت و سه سالگی مُرد، در حالی که چهره اش هشتاد، نود ساله نشان می داد!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\"خود\" و \"هویت فکری\"، چیزی جز اندیشه نیست و\u003Cb\u003E رنج ما ناشی از اندیشه است.\u003C\/b\u003E اگر من به این نیاندیشم که پایین تر از فلانی هستم، اگر فکر نکنم که حقیر هستم و اگر اصلاً فکر نداشته باشم، رنجی هم ندارم... روانشناسی و عرفان سنتی این موضوع را که \"خود چیست؟\" ، توضیح نداده و فقط مولوی به خوبی به آن اشاره کرده است که \"خود\" چیزی جز اندیشه نیست، رنج ما ناشی از اندیشه است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cb\u003Eجمله خلقان سُخرۀ اندیشه‌اند \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; زین سبب خسته دل و غم پیشه‌اند\u003C\/b\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ما باید از بیرون به جریان فکر توجه و نگاه کنیم، یعنی دقت کنیم که فکر از کجا شروع می شود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حکمت و فایدۀ توجه به فکر از بیرون چیست؟\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بعد از اینکه جامعه ارزش ها را ــ که علائم دفاعی خودش هست و برای بقای خودش آن ها را ساخته ــ پیش پای فرد گذاشت و به او تحمیل کرد، وسایلی هم به وجود می آورد تا فرد از خودش سوال نکند که این فکرها چه هستند؟ اینکه فکر چگونه می تواند مثلاً صفتِ حقارت باشد؟ و اصلاً فکر چگونه می تواند صفت باشد؟\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جامعه به عمد ذهن انسان را درگیر یک حرکتِ ماشینی و بی اختیار می کند. حال یکی از راه های توقف این حرکت ماشینی این است که من به جریان فکر توجه کنم. هنگامی که توجه کنم، حرکت ماشینیِ فکر هم که از اختیار من خارج است متوقف می شود و اصولاً من این فرصت را به دست می آورم تا از خودم سوال کنم که اصلاً چرا دارم فکر می کنم و فکر چگونه می تواند صفت باشد؟\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;و هنگامی که در کیفیت و حالت توجه هستم، به رنج ها و وخامت های این فکرها پی می برم و آگاه می شوم. در حال حاضر من نسبت به این مسئله آگاه نیستم که فکر چه بدبختی هایی بر سر من می آورد، ولی در حالت توجه، اگر از بیرون و با دیدِ \"اوئیت\" (سوم شخص) نگاه کنم، متوجه می شوم که فکر چه پدیدۀ شومی است!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ما باید آگاه باشیم که \"خودِ اعتباری\" و \"خودِ فطری\" اصلاً خود نیست و فقط یک شبح است، فقط تصور و اندیشه است. \"خود\" وجود ندارد، چه فطری و چه غیر فطری و باید آگاه شویم که در وجودِ انسان، \"فطرت\" هست، نه \"خودِ فطری\".\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جامعه به من تحمیل کرده است که بیاندیش که تو حقیر یا متشخص، متکبر یا متواضع، خسیس یا سخاوتمند، ترسو یا شجاع هستی و این صفات و ارزش های متضاد را به وجود آورده تا من همیشه در اندیشۀ \u0026nbsp;\u003Cb\u003E\"چیزی شدن\"\u003C\/b\u003E و \u003Cb\u003E\"خواستن\"\u003C\/b\u003E و رسیدن از ارزشی به ارزش دیگر باشم. در واقع با به وجود آوردن ارزش ها و صفاتی متضادِ هم که تنها در حد کلام هستند، مرا تحریک می کند تا همیشه ذهنم اسیر فکر باشد و از بودن در زمانِ حال غافل شوم و لحظه ای آرام نگیرم. و از اینجاست که با وجودِ صفات متضاد، مقایسه مطرح می شود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من اسیر فکر شده ام و این فکر ذهنِ مرا مرتب به خود مشغول می کند که مثلاً بد صحبت کردی، شغل پدرت چه بود و...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nمن از طریق توجه پی می برم که این فکرها چه وخامت هایی هستند که ذهن مرا به خود مشغول کرده اند! متوجه می شوم که فکر بر من مسلط و حاکم است، من خودم نیستم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من صبح که از خواب بیدار می شوم به دنبال کار جامعه می روم!!، اولین کاری که می کنم ملامت است و این حالت را جامعه در ذهن من نشانده است، یعنی اینکه از طرفی جامعه معیارهایی از قبیل تشخص، حقارت، با عُرضه، بی عُرضه، ترسو و شجاع را از طریق فکر به ذهن من القا کرده و از طرف دیگر خود جامعه شلاق ملامت را هم به من القا و تحمیل کرده و مقایسه را هم پشت ملامت گذاشته است که به این شلاق فشار بیاورد و آن را به ذهن من بکوبد تا به سوی ارزش ها بدوم، از ترسو به سوی شجاع، از حقیر به سوی تشخص و...\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما اگر من به مجموعۀ وجودم و رفتارهایم توجه کنم، از خودم می پرسم که \u003Cb\u003Eچرا من باید نوکر و تحت فرمان جامعه باشم؟!\u003C\/b\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من خودم را سرزنش و ملامت می کنم تا به عمد در خودم اندوه ایجاد کنم و برای رفع این اندوه به دنبالِ وسایل تخدیر بروم که در جوامع شرقی \"تریاک\" و در غرب مثلاً \"منصب\"، \"دلار\" و \"بیزنس\" قوی ترین وسیلۀ تخدیر است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;موردگرایی کار روانشناس هاست که \"چگونگی رفع افسردگی و حقارت\" را مطرح می کنند. این موردها هیچ دردی را از انسان دوا نمی کنند، تا زمانی که من خودم را ملامت می کنم، تا زمانی که نسبت به جامعه خود باخته هستم و تا زمانی که جامعه از قبیل روانشناس، عارف و... برایم اتوریته است، یعنی چشم بسته آن را به عنوان الگو و مرجع می پذیرم و از آن تقلید می کنم، اسیر ملامت هستم و در نتیجه اسیر دویدن و نوکری جامعه و اسارت هستم و به معنای واقعی و برای خودم زندگی نمی کنم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;صبح که از خواب بیدار می شوم نگران این هستم که باز روزی دیگر شروع شد، امروز را چه کنم؟ چه کنم تا جوابگوی ارزش های جامعه باشم؟ یعنی من از صبح تا شب می دوم برای اینکه به من بگویند متشخص، متواضع، شجاع، با عرضه، با لیاقت و... فقط به این منظور که جواب اطرافیانم را داده باشم، اما اگر من به مجموعۀ این قضایا که چه مصیبتی بر زندگی من وارد می کند توجه کنم و اگر متوجه باشم که تا چه اندازه از زندگی حقیقی، از سبکبالی و زیبایی ها، که همه در فطرت من هستند دور افتاده ام، دیگر خودم را ملامت نمی کنم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;و اینجاست که می توانم زندگی واقعی را با همۀ شیرینی ها و شادی هایی که از درونم نشأت می گیرد تجربه کنم، نه چیزی که جامعه از درد و رنج ساخته و به اسم زندگی به من تحمیل کرده است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n---\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/files.mossaffa.com\/pdf\/Etiad_Spring_1382_Selection_www-mossaffa-com.pdf\" target=\"_blank\"\u003E.: دریافت فایل pdf مطلب فوق :.\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nشنیدن گزیدهٔ صوتی مربوط به متن فوق:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ccenter style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cobject data=\"http:\/\/www.panevis.net\/img\/player.swf\" height=\"24\" id=\"audioplayer3\" type=\"application\/x-shockwave-flash\" width=\"290\"\u003E\u003Cparam name=\"movie\" value=\"http:\/\/www.panevis.net\/img\/player.swf\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"FlashVars\" value=\"playerID=1\u0026amp;bg=0xAA9971\u0026amp;leftbg=0x874936\u0026amp;lefticon=0xD4CAB1\u0026amp;rightbg=0xD4CAB1\u0026amp;rightbghover=0x874936\u0026amp;righticon=0x874936\u0026amp;righticonhover=0xD4CAB1\u0026amp;text=0xFFFFFF\u0026amp;slider=0x55281C\u0026amp;track=0xFFFFFF\u0026amp;border=0x666666\u0026amp;loader=0x9D6650\u0026amp;soundFile=http:\/\/files.mossaffa.com\/audio\/misc\/Etiad_Spring_1382_Selection_www-mossaffa-com.mp3\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"quality\" value=\"high\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"menu\" value=\"true\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"bgcolor\" value=\"#FFFBE4\" \/\u003E\n\u003C\/object\u003E\u003C\/center\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/files.mossaffa.com\/audio\/misc\/Etiad_Spring_1382_Selection_www-mossaffa-com.mp3\" target=\"_blank\"\u003E.: دریافت فایل صوتی :.\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=445\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/2985575851313205472"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/2985575851313205472"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/08\/addiction-spring-1382-selection.html","title":"اعتیاد"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467.post-6770987377123353489"},"published":{"$t":"2012-07-22T15:31:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2012-07-22T15:31:53.286+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اختلاف"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اعتباریات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تضاد"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"توهم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"جهل"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حقیقت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"دین"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سؤال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عشق"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"فطرت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مذهب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولوی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"هویت فکری"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"وحدت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"یگانگی"}],"title":{"type":"text","$t":"پاسخ بنیادی"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خواهی گفت: من هنوز پاسخ سؤال تو را نداده‌ام. سؤال تو این است: من چگونه بتوانم تشخیص بدهم كتابی كه هم‌اكنون دارم می‌خوانم، یك كتاب منطقی، مفید و صحیح است؛ یا كتابی است نوشته شده به وسیله آدم هویت فكری دیگری مثل خودم؟ به عبارت دیگر چگونه بتوانم حقیقت این معنا را تشخیص بدهم كه:\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;«آن عصاكش كه گزیدی در سفر\u003Cspan class=\"Apple-tab-span\" style=\"white-space: pre;\"\u003E           \u003C\/span\u003Eخود بدان كو هست از تو كورتر!»؟\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ظاهراً مجموعهٔ این قضایا ما را در یك بن‌بست معضل گیر خواهد انداخت!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ولی اگر خوب به محتوای بعضی اشارات و بشارت‌های قرآن توجه كنیم می‌بینیم كه در آن مژدهٔ فرخنده‌ای به انسان داده است! برای درك محتوای این بشارت عمیق، گسترده و پرثمر لازم است به بعضی از اصول كلی مربوط به هستی انسان ـ‌ آنگونه كه در قرآن آمده است ـ‌ توجه كنیم ‌ـ و خیلی عمیق و با تأمل توجه كنیم!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این را می‌دانیم كه قرآن و اسلام و پیامبر خردمند اسلام برای هیچ انسانی مزیتی اعتباری ـ مزیتی كه در ذات هستی آدمی است؛ از قبیل مزیت قبیله‌ای، ثروت، منصب و غیره ‌ قایل نشده است! اینكه تو از نوادگان ارباب سولت هستی و من از نوادگان رحیم بقال، هیچ مزیت و افتخاری برای تو نیست؛ و نیز بقال‌زادگی من موجب سرافكندگی من نیست! یا اینكه وقتی تو جبر و مقابله در حد انیشتین دانشمند می‌دانی؛ ولی من فرق بلیون را از میلیون و ترلیون و غیره تمیز نمی‌دهم برای تو یك نوع مزیت واقعی است؛ ولی برای من نیست! تو دانشی داری كه من ندارم. ولی اینكه قرآن می‌فرماید انسان‌ها مزیتی بر یكدیگر ندارند، معنا و مقصود خاصی از آن را در نظر دارد! اینكه پیامبر اسلام با آن عظمت معنوی و اخلاقی می‌فرماید: «انا بشر مثلكم»، من هم انسانی هستم مثل شما و مثل هر انسان دیگر، منظور خاصی را در نظر دارند!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;از یك طرف این یك واقعیت است كه هیچ دو انسانی از هر لحاظ شبیه یكدیگر نیستند. از طرف دیگر پیامبر اسلام می‌فرماید من هم انسانی مثل شما هستم ـ و به عبارت دیگر بین من و شما هیچ تفاوتی وجود ندارد!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ظاهراً این دو بیان متفاوت است كه با هم جور درنمی‌آیند، از یكطرف هیچ دو انسانی شبیه یكدیگر نیستند؛ از طرف دیگر من و شما و همهٔ ما همانند یكدیگریم:\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;لابد توجه داری كه این بحث به دنبال این موضوع پیش آمد كه گفتم اصلاً ضرورتی برای مطالعهٔ هیچ كتابی وجود ندارد! (منظورم كتاب جبر و فیزیك و شیمی و نظیر اینها نیست) و حال به ارتباط یكسان بودن انسان‌ها، و اینكه می‌گوییم مطالعهٔ هیچ كتابی ضرورت ندارد، توجه كن!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تو كتاب فروید و ارسطو و افلاطون را می‌خوانی تا از آنها چگونگی رهایی از «خود» را بیاموزی! ولی آیا تو نسبت به وضعیت‌ها و شرایطی كه تو را در دام و در شبكهٔ «خود» فرو \u0026nbsp;انداخته، آگاهی داری؟! یا چنین بگوییم: آیا تو می‌توانی خود را در وضعیت و شرایط قبل از تشكیل «خود»، قرار بدهی؟! وقتی تو خود را در شرایط خاصی قرار بدهی پدیده‌ای به نام «خود» تشكیل نخواهد شد ‌ـ تا چگونگی رفع و زوال آن مطرح باشد!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بنابراین از خود می‌پرسم در چه وضعیت و شرایطی است كه «خود» یا «هویت فكری» غیرقابل تشكیل است؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;می‌دانیم كه اساسی‌ترین و نیز شیطانی‌ترین كیفیتی كه «خود» در آن تشكیل وهمی و تصوری می‌یابد، «مقایسه» است! و مقایسه در روابطی حاكم و مطرح است كه انسان‌ها برای خود یا برای دیگری مزیت‌های استثنایی قایل‌اند!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا در شرایط تساوی انسان‌ها تو می‌توانی پدیده‌ای ذهنی به عنوان «خود» یا «من» برای خویش متصور باشی؟!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(باید قبلاً این نكته را ـ كه البته در جاهایی آن را توضیح داده‌ام ‌ـ توضیح می‌‌دادم: اینكه پیامبر اسلام می‌فرمایند من انسانی هستم مشابه شما بدان معنا نیست كه تفاوت‌ها یا حتی مزایای واقعی یا استعداها، قدرت‌ها و توانمندی‌های واقعی و متمایز نسبت به شما ندارم؛ یا شما نسبت به دیگری ندارید! اینكه نیروی اندیشمندی شما از من بیشتر است؛ اینكه توانایی‌های جسمی و فیزیكی شما از من بیشتر است؛ اینكه استعدادهای خلاقهٔ شما از من بیشتر است، یك واقعیت است. ولی آیا این تفاوت‌ها و امتیازات است كه تشكیل «من»، «هویت تصوری» و «خود» ما انسان‌ها را می‌دهد؟! آن كلاف توهمی نمی‌تواند از واقعیات و از امتیازات واقعی تشكیل ذهنی بیابد. آن كلاف حاصل اعتباریات توهمی است! آنچه موضوع «مقایسه» واقع می‌شود؛ و نتیجتاً تشكیل «خود» و «هویت تخیلی» ما را می‌دهد، توهماتی است كه كمترین اثری از واقعیت‌ها در آن‌ها نیست؛ ما به اصطلاح قرآن، از تار عنكبوت‌هایی برای خویش «منیت» و «هویت فكری» و تخیلی ساخته‌ایم! به عبارت دیگر، از هیچ برای خویش «من» و «خود»ی ساخته‌ایم كه اسباب تفرق، خصومت، امتیازات، برتری‌ها یا عدم برتری‌هایی شده است! «خود» تار عنكبوتی یعنی «هیچ»! و تنها كار صحیح درك این معنا است كه «خود» یعنی یك تشكل وهمی از اعتباریات ـ از امتیازات و اعتباراتی كه حاصل «مقایسه» است!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;و توجه داشته باشیم كه اساسی‌ترین هدف قرآن این است كه از طریق درك وحدت، از طریق تفویض و تسلیم خویش به ذات یگانه‌ای كه فطرت تو انسان و همهٔ انسان‌ها تجلی آن فطرت یگانه است! و علت اینكه قرآن كتاب رستگاری است، همین است كه از طریق درك وحدت، كلیهٔ امتیازات تخیلی، توهمی و اعتباری تشكیل‌دهندهٔ مجازی «خود» در وحدت ذوب و محو می‌گردند!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا توجه نكرده‌ای كه بیشترین تكیهٔ قرآن روی درك این معنا است كه فطرت انسان‌ها یگانه است ـ و این یگانه‌‌ای است غیرمتعین؛ زیرا تجلی فطرت و ذات ناشناخته؛ و بنابراین غیرمتعین الهی است!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا درك می‌كنی كه وقتی خود را تسلیم ذات یگانه غیرمتعین كردی، چیزی هم به نام «خود» باقی نمانده است! (قبلاً تخیلاً و توهماً وجود داشته است!)\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس توجه كن كه بزرگ‌ترین هدف قرآن تسلیم تو به ذات غیرمتعین است. در عدم‌تعین «خود» نیست! و چون «خود» نیست؛ موضوع و عاملی برای عملكردی شیطانی به نام «مقایسه» وجود نخواهد داشت! و چون كیفیتی شیطانی از هستی انسان، از فطرت پاك و نیالوده انسان حذف بشود، پاكی، زیبایی و شكوه و قداست چیزی تجربه می‌شود كه بهشت نامیده می‌شود. (این یك بعد از تجربهٔ بهشت، زیبایی، رحمت، پاكی، علو و شكوه است!)\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=279\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/6770987377123353489"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/6770987377123353489"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/07\/basic-answer.html","title":"پاسخ بنیادی"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467.post-725857737947765004"},"published":{"$t":"2012-06-14T19:46:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2012-07-22T15:37:30.526+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"آینده"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تخدیر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تضاد"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"توهم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"جزئی‌نگری"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"جهل"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زمان‌مندی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سؤال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شناخت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولوی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"گذشته"}],"title":{"type":"text","$t":"سؤال بنیادی"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا برای ما روشن هست كه در جریان اقدامی كه آن را خودشناسی می‌نامیم چه چیز است كه حكم كلید شناخت یا حل مجموعهٔ ساختار هویت فكری را دارد؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ببین، اگر قرآن اشاره به كور و كر و لالی انسان نكرده بود؛ یا اگر نفرموده بود شما انسان‌ها اسیر یك ساختمان توهمی به نام «بیت‌العنكبوت» هستید!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\nیا اگر شخصی به نام مثلاً حافظ به ما نگفته بود؛ به ما متذكر نشده بود كه:\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n«سوداگران عالم پندار را بگوی\u003Cspan class=\"Apple-tab-span\" style=\"white-space: pre;\"\u003E       \u003C\/span\u003Eسرمایه كم كنید، كه سود و زیان یكی است»\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\nیا اگر مولوی نفرموده بود كه:\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n«جمله خلقان سخرهٔ اندیشه‌اند\u003Cspan class=\"Apple-tab-span\" style=\"white-space: pre;\"\u003E          \u003C\/span\u003Eزین سبب خسته دل و غم پیشه‌اند»\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;و انواع عرفا و فلاسفه به ما انسان‌ها یادآور نشده بودند كه مسألهٔ تو انسان مثلاً زندگی كردن در گذشته و آینده است؛ یا مسألهٔ تو آزمندی و «خواستن» است؛ یا مسألهٔ تو «قیاسمندی» است ـ كه امری است شیطانی ـ و نظیر اینها؛ و تو اكنون می‌خواستی ریشهٔ مسأله‌‌ای را كه در تو هست بیابی، واقعاً چگونه شروع می‌كردی؛ از كجا شروع می‌كردی؟! با چه عملی شروع می‌كردی؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;به نظرم در امر خودشناسی هیچ سؤالی مهمتر از طرح این سؤال نیست كه ما باید با چه حركتی، چگونه و از كجا شروع كنیم و پیش برویم؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n(می‌بینی كه ما چگونه در فضایی از وهم و خیال و الفاظ بی‌محتوا و انتزاعی پیچانده شده‌ایم؛ گیر افتاده‌ایم؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر سؤالی كه مطرح می‌كنیم، واقعاًٌ یك سؤال صحیح باشد، دیگر نه سؤالی باقی مانده است، و نه مسأله‌ای! (توجه داشته باش كه منظور طرح سؤال و مسأله برای باطن خویش است؛ نه سؤال از دیگری. سؤال از دیگری به معنای استمرار زیستن با بیگانه‌ای در خویش است؛ به معنای سؤال از یك بیگانه توهمی است! و چنین سؤالی جز تشدید گیج و گولی و كوری و جهل، و زندگی كردن به صورت دست دوم، هیچ نتیجه‌ای ندارد!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما اگر سؤال از باطن خویش یك سؤال صحیح، منطقی و خردمندانه باشد، معنایش این است كه تو هم‌اكنون در یك كفیت صحیح و بی‌سؤال و بی‌مسأله زندگی می‌كنی ـ و نتیجتاً پیش رفتن؛ و چگونه پیش رفتن معنای صحیحی ندارد! هنگامی كه آهنگی طبیعی و صحیح حاكم بر ارگانیسم است؛ و به قول مولوی هر وضع در موضع مناسب خود قرار دارد، ارگانیسم بی هیچ گره و بی هیچ مسأله و در خود پیچیدن، به نحوی منظم و صحیح در حركت است! و در آن صورت «چگونه پیش برویم؟!» مطرح نیست!).)\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ماهیت مسأله ساده است؛ ولی به نظرم من قدری آن را پیچیده و بغرنج كردم. موضوع را به شكل دیگری می‌گویم ـ و توجه داشته باش كه موضوع بسیار مهمی است: اگر كیفیت وجودی تو صحیح عمل می‌كند؛ اگر هر وضع از هستی تو در موضع مناسب خود قرار دارد؛ هیچ سؤالی در آن مطرح نیست؛ هیچ سؤال مربوط به هستی روانی خویش در آن وجود ندارد! و اگر ارگانیسم حركتی صحیح و منطقی ندارد؛ اگر وضع ارگانیسم در موضع مناسب آن قرار ندارد؛ مثلاً اگر ذهن به جای كیفیت اندیشه‌گری اسیر توهم‌مندی است ـ تمام آن ارگانیسم؛ تمام هستی آن ارگانیسم در شكلی وسیع و پیچیده اسیر سؤال و مسایلی برای همیشه لاینحل خواهد بود؛ و با مسأله پیش خواهد رفت ـ بی‌آنكه بتواند پاسخی برای مسائل چنین ارگانیسم درهم‌ریخته و ناهمآهنگی بیابد! اصولاً كی باید پاسخ مسایل چنین ارگانیسمی را بیابد؟! ذهن ارگانیسمی باید پاسخ مسائل را بیابد كه در وسعت عجیب و پیچیده‌ای اسیر توهم است! از چنین ذهن اسیر توهم و ناهمآهنگ و آشفته، جز بافتن و تنیدن مسایل درهم‌پیچیده هیچ كاری ساخته نیست. چنین ذهنی باید به عمقی از ادراك و بینش برسد كه خودبخود در سكوت و عدم حركت فرو رود!!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;متوجه منظورم هستی؟! به فرض محال كه تو توانستی پاسخ یك مسأله را بیابی؛ از آنجا كه محتویات بركهٔ ذهن تو را توهم تشكیل می‌دهد، آن مسأله فرضاً روشن شده و فرضاً پاسخ یافته، بلافاصله آمیخته به آب آلودهٔ بركه می‌گردد؛ آمیخته به توهمات گسترده‌ای می‌شود كه فضای ذهن تو را از قبل در اختیار جبارانه و حاكمانه خود دارد!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\nادامه در \u003Ca href=\"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/07\/basic-answer.html\"\u003Eیادداشت بعد.\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=256\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/725857737947765004"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/725857737947765004"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/06\/basic-question.html","title":"سؤال بنیادی"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-4820542037503169467.post-2412668125962335053"},"published":{"$t":"2012-03-14T01:02:00.002+11:00"},"updated":{"$t":"2012-03-14T01:05:11.537+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"آینده"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اختلاف"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اضطراب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اعتباریات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تضاد"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"توهم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"جهل"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خشم"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سؤال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شخصیت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"لفظ‌مندی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولوی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"پوچی"}],"title":{"type":"text","$t":"هستی"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;یک نفر با تلفن شکایت کرد... (البته شکایت تلفنی اعتبار قانونی و قضایی ندارد؛ ولی ما می‌پذیریم ـ تا بیش از این اسباب رنجش همسفران و همکاروانیان را فراهم نکنیم!) بله، می‌گفت: همه جا گفته‌ای یا نوشته‌ای «پسرم؛ نورچشمم!» یک بار هم من ندیده‌ام و نه شنیده‌ام که بگویی «دخترم»!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;اولاً ما ولایتی‌ها تا آنجا که ممکن است سعی می‌کنیم اسم خواهر و مادرمان را پیش غریبه‌ها نبریم!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;ولی برای دلخوری تو صبیهٔ نورچشمی ندیده، از امروز «پسرم» و «دخترم»، و مزایای قانونی و غیر قانونی آن را قد هم تقسیم می‌کنیم!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;خوب شد؟! رفع کدورت شد؟!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003C\/div\u003E\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;باری، دخترم و پسرم (می‌بینی چه خوش حسابیم! نقداً شروع به تقسیم کردیم!): بالاخره آیا انسان ـ (به قول خودش) ـ اشرف مخلوقات نباید معنای ساده‌ترین رفتار خود را در ارتباط با هستی خویش؛ یا محتوای چیزی که با عنوان مطنطن «هستی معنوی من» آن را وسیله مبادله و سوداگری قرار داده ـ و طی هزاران سال گذشته آن را دست به دست گردانده و به دیگران منتقل کرده؛ و هنوز در حال انتقال آن است ـ بشناسد، و بداند چیست؟! مرد! (به خودم می‌گویم) هفتاد و سه سالت شده است! محتوای چیزی (شخصیت) که همهٔ عمر وسیلهٔ خصومت و مبارزهٔ تو با «بنی آدم اعضای یکدیگرند» بوده؛ و اینهمه بدبختی را به خاطر آن حرام‌زادهٔ لاشیئی تحمل کرده‌ای ـ چیست؟!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;این یک سؤال دربارهٔ جنس و مایه و ماهیت «من»، «هویت» یا «شخصیت»! سؤال دیگر: ما اغلب صحبت از انتقال «شخصیت» به یکدیگر می‌کنیم. یا حتی صحبت از تبادل اندیشه می‌کینم! انتقال یا «تبادل اندیشه» یعنی چه؟! وارد این بعد موضوع نمی‌شویم که انتقال و تبادل فکر در زمینهٔ علوم واقعی و فیزیکی و نیازهای جسمی، کلمهٔ «تبادل» معنا دارد یا ندارد؛ ولی به هر حال در زمینه‌های معنوی، اخلاق، معنویت و حالات فطری و اصیل انسانی، ما چه چیز، چه مایه، چه جوهر، محتوا و واقعیت را به دیگری منتقل می‌کنیم؟ موضوع «تبادل» در این زمینه چیست؟! گمان نمی‌کنم در شبکهٔ مسایل انسان سؤالی اساسی‌تر، ریشه‌ای‌تر و مفید‌تر از یافتن پاسخ این سؤال باشد که ماهیت و محتوای پدیده‌ای که ما انسان‌ها در رابطهٔ با خودمان و با دیگران آن را وسیلهٔ تبادل، تعامل و انتقال قرار می‌دهیم چیست؟!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;می‌گویند ابزار و وسیلهٔ این تبادل و تعامل، ذهن و اندیشه‌های محصول آن است!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;ولی در این زمینه این سؤال مطرح است که ـ سوای امور مادی و فیزیکی ـ آیا ذهن و اندیشه می‌تواند یک ابزار ارتباطی مفید، کاربردی و مناسب و متناسب با مسأله باشد؟!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;با صراحت می‌گوییم «نه!». اگر با دقت به ریشه‌یابی مسأله بپردازیم می‌بینیم علت و عامل همهٔ خصومت‌ها و خشم و نفرت آدمیان نسبت به یکدیگر، نابرادری، بی‌عدالتی، ناهنجاری و دیگر ناهنجاری‌ها و خشونت‌ها الفاظ است. و منشأ و خاستگاه الفاظ ذهن، اندیشه و یادمان‌های نهفته و انباشته در انبار‌ها و پستوهای ذهن است!\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;ماجرای بدبختی انسان چیزی جز عملکرد همین الفاظ نامناسب و نامتناسب با مسأله نیست! (البته اثرات تبعی و جانبی الفاظ ـ یعنی ابزار و وسیلهٔ انتقال ـ فوق‌العاده وسیع‌تر و پر تأثیر‌تر از چیزی است که ما تصور می‌کنیم.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp;«اختلاف خلق از نام اوفتاد\u003Cspan class=\"Apple-tab-span\" style=\"white-space: pre;\"\u003E       \u003C\/span\u003Eچون به معنا رفت آسان اوفتاد»\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;همهٔ خصومت‌ها، کینه و نفرت‌ها، ظلم‌ها و ستم‌ها، ناهنجاری‌ها و نابرابری و نابرادری‌ها ریشه در الفاظ دارد! هرگاه الفاظ را کنار بگذاری، و معنا را وسیلهٔ ارتباط با انسان دیگر قرار بدهی، با شگفتی و احساس خسران و حسرت می‌بینی که در گذشته، یعنی گذشتهٔ عمر تو در پوچی، سطح و قشر، تضاد، اضطراب و ناهنجاری‌ای گذشته و تلف شده که علت و عامل آن «\u003Cb\u003Eالفاظ\u003C\/b\u003E» بوده‌اند ـ الفاظ متضاد و تهی از معنا و محتوا!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;می‌دانی چرا می‌گوید: «... چون به معنا رفت آسان اوفتاد؟!»\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;علت آن این است که «معنا» یک کیفیت و یک حالت فطری و انسانی مشترک بین آدمیان است ـ و بنابراین نمی‌تواند ابزار اختلاف باشد! حالات نهفته در فطرت الهی انسان نمی‌‌تواند متخالف، متضاد، و چندگانه باشد! حالات آدمیان نمی‌توانند به تخالف، تضاد و ضدیت در مقابل حالات انسان درگیر واقع بشوند! حال آنکه آنچه بر مبنای لفظ است، (یعنی اندیشه، و ارزش‌های در حیطهٔ اندیشه) ارزش‌هایی اعتباری است.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;سوای اعتباری بودن ارزش‌ها ـ و بنابراین چندگانه‌های متناقض و متضاد آن‌ها ـ ذهن و اندیشه از همهٔ چیز‌ها فقط با قشر و سطحی در ارتباط است ـ ارتباط بصورت دانستگی؛ نه به صورت بودش! حال آنکه کیفیت‌ها و حالات فطری \u003Cb\u003Eهستند\u003C\/b\u003E! یعنی اینطور نیست که ذهن فقط آن‌ها را \u003Cb\u003Eبداند\u003C\/b\u003E! متوجه ظرافت موضوع هستی؟! دانستن سوای اینکه ماهیتی قشری دارد، اصولاً تشکیل «\u003Cb\u003Eهستی\u003C\/b\u003E» (معنوی) نمی‌دهد! چون تشکیل هستی نمی‌دهد! انسان را در یک پوچی و خلاء بنیادین فرو می‌برد! آنگاه شخص برای اینکه به خود دلخوشی «هستی» بدهد، رنگ‌هایی را (به قول مولوی در شکل الفاظ) در ذهن انباشته می‌کند و از آن انباشته‌های به هر حال فاقد محتوا یک «هستی» پوک دلخوشانه می‌سازد!\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=189\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\u003C\/div\u003E"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/2412668125962335053"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/4820542037503169467\/posts\/default\/2412668125962335053"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/weblog.mossaffa.com\/2012\/03\/being.html","title":"هستی"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]}]}});