"من فکر میکنم از حوالی بیستسالگی به بعد وجود روانی انسان تبدیل به یک ضبطصوت میشود - گیرم در بعضی از نوارها چیزهای بقول شما مبتذل ضبط میشود و در بعضی چیزهای والا، در بعضی کمتر و در بعضی بیشتر، مثلاً من یک غزل از حافظ ضبط کردهام و تو ده تا. ولی وقتی هر دو عاریتی و وامگرفته از دیگری است، چه فرق میکند!؟
اگر خوب به آدمها و حرفهایشان دقت کنیم، میبینیم که انگار تمام وجود آنها در چند نوار خلاصه شده است. هستی بعضیها را انگار یک نوار نیمساعته تشکیل میدهد و بعضیها را چند ساعته.
پیامها
